ستاره ای بر فراز جنگل

نوشته های پیشین

وقتی از حرفهای کاهگلی سرودی
و عطر خاک باران خورده
دردها را به رخ شهری ها کشاند
من مدام فکرم به آبی ترین ستاره بود
که پشت ابرها
باریدنم را سرک میکشید

*ستاره*

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ

RSS